Tijd voor de echte Vercors : de Hauts Plateaux

L'Echauda - Col de Rousset - Pré Peyret - Chaumailloux 

24 km 1200 m+ 750 m-

Sneeuw : bijna overal behalve rond Col de Rousset. Vooral hard. 

Het ontbijt was er vèr over. De nieuwe eigenaars van de Gîte die ze vanaf vandaag ook officieel "Vercors Intense" noemen, wilden echt een statement maken. Elke hapje bio lokaal superfood werd uitgebreid bezongen en bewierrookt. Dit wordt geen gewone Gîte, dit wordt een integraal reset-lijf-en-geest epicentrum. Ik wens hen oprecht zeer veel geluk. En ik denk tegelijk dat ze de nuchterheid en down-to-earth van Jolien (die me gisteren ontving) nog hard zullen nodig hebben. 

Klim naar de Col de Vassieux en terug op de kam met de weidse uitzichten zoals de voorbije 2 dagen. Het is hier allemaal wat meer bos en heuvelachtig, de kliffen zijn wat minder hoog en niet overal. Dit is dan ook de enige plek waar een autoweg vanuit het zuiden tot in de Vercors is aangelegd : die van Col de Rousset. 

Het bijhorende skistation laat ik snel achter me. Er beweegt trouwens zo goed als niks. Een skilift, 3 of 4 skiers... Rechts is meer beweging, een 15-tal gieren en 2 parapentes draaien rondjes op de thermiek.

Het schiet goed op : rond 15h30 ben ik bij de Pré Peyret hut. De drukste hut van de Vercors en niet de meest praktische...

Ik push richting volgende hut : Chaumailloux. De eerste km los door het terrein op GPS, de rest op een goed spoor. Eindelijk uren naeen op raquettes. Maar het spoor is zo aangestampt en hardbevroren dat het met gewone bergschoenen ook wel zou lukken. 

Ik haal een paar jonge skiers in. Ze zitten al diep in de reserves. Die willen ook naar Chaumailloux. Of eerder "maakt niet uit,  een cabane daar-ergens." Op de laatste 2 km doen ze anderhalf uur langer dan ik. Eerlijkheidshalve : dit pad was zelfs naar Vercors normen heel erg veel op en neer. Terrein waar je met raquettes veel efficiënter bent ; op lange stukken continu bergop en zeker bergaf zijn skiers altijd efficiënter. 

Uiteindelijk zal het heel erg druk worden in mijn favoriete Vercors hut. We eten in twee shiften en elk beslaapbaar stukje hut is bezet. De jonge skiers doen dit gewoon als onderdeel van hun middelbare school op sportschool. 

Windstil - voor mij.

Refuge Tubanet - Font d'Urle - Vassieux - l'Echauda

24 km 1000m+ 1100m-

Zeer harde sneeuw op ca. 2/3 (tot Vassieux)

Uiteraard was ik als eerste weg. Zalige rust op heel het eerste stuk tot aan Font d'Urle. Enfin, als je het lawaai van de raquettes op de keiharde sneeuw negeert natuurlijk. De uitzichten op de canyonwand blijven even mooi als gisteren natuurlijk. Op de warmste stukken is er goede thermiek en draaien enkele vale gieren hun rondjes omhoog.

Merkwaardig genoeg ligt er nergens sneeuw op de bergkammen. Maar eigenlijk is dat logisch : zolang het verse poedersneeuw is wordt die daar gewoon weggewaaid en de toppen en kamlen krijgen meer uren zon dan de bergflanken. Ik kies dus voor de langste route door Font d'Urle : die langs de bovenrand. Machtig uitzicht. En flink doorstappen op het gras. Het blijkt een populaire zondagse uitstap. Ik raak aan de praat met iemand die een fabriekje heeft voor vegan en gluten-free voeding. Ze levert aan restaurants maar ook aan enkele Belgische ketens. We zijn het roerend eens dat de combinatie van zinvol werk, stappen in de natuur en yoga liefst geen powergedoe maar meditatief een mens jong houdt.

Op de afdaling is het wat zoeken op de kaart. De klassieke afdaling naar Vassieux (waar ik het winkeltje nodig heb) verijst gemakkelijk. Zoals de sneeuw nu ligt, dus quasi zeker blank ijs denk ik dan. Ofwel gokken en dan als het te gevaarlijk is uitwijken naar de grote baan op Col de la Chau ? Ofwel toch de alternatieve afdaling van halfweg de sledehondenpiste. Ik kies voor het onbekende pad. Eerst 2 km over de geprepareerde piste. Dan een 100-tal hoogtemeters foeteren : te steil en deels in in de zon. Dat levert slechte sneeuw (hard bevroren behalve de buitenste 5 cm) of geen sneeuw dus een paar keer raquettes aan en uit. Eens dat voorbij is, is het een zalige afdaling door een winters bos. Raquette-wandelen volgens de reclamefolders.

In Vassieux zijn bakker en dorpssuper nog open. Ik bedank ze hiervoor. Maar ze lachen dit vriendelijk weg, blijkbaar is de zondag de dag met meeste omzet. 

De gîte waar ik boekte ligt ver buiten Vassieux. 6 km nog. Dan toch maar over het asfalt. Liften - vergeet het maar, er reed geen enkele auto naar Echauda. 

De gîte is een chaotische bedoening. Het duurt even voor ik de juiste persoon te pakken krijg en die excuseert zich dat ze niet wist dat ik geboekt had... Ik had nochtans 2 uur geleden gebeld om te bevestigen ?

Even later wordt alles duidelijk. Ik val midden in een overdracht van de oude eigenaars naar een nieuwe groep jonge enthousiastelingen. Morgen gaan ze naar de notaris (in Gap, op meer dan een uur rijden). Nu is het chaos. En bovendien heeft iedereen (oude en nieuwe eigenaars) net nu een opstoot van griep of zoiets. Eén van de club nieuwe jonge eigenaars is een West-Vlaamse die blij is om nog eens in het Vlaams te kunnen tetteren. Wow, ze moet nog veel leren over de Vercors. Maar ze deed wat ze hoort te doen in het nieuwe team, blijkbaar zeer goed in een ander project in de Elzas... Benieuwd waar ze over een paar jaar staan met deze plek die ze Vercors Intense willen noemen. Is hier een tweede Quartier Libre in de maak ?

Een merkwaardige poortje in de prikkeldraad. Om schapen, dwergen en kinderen door te laten en volwassenen tegen te houden ?

De resten van één van de zwevers waarmee Duitse commando's in 1944 Vassieux en omgeving innamen. Waarna het willekeurig moorden en platbranden kon beginnen.

Geen volk onderweg, full house in de hut

Col de la Machine - Serre de Montue - Plateau d'Ambel

20 km 1100 m+ 900 m-

Sneeuw : zeer hard / op 2/3 van de route

Prachtige zeer gevarieerde dag. 

Het vertrek uit Le Quartier Libre verliep op het gemakske. Heerlijk ontbijt, nog wat complimentjes aan de staf, en naar huis bellen vanop de enige plek in het gebouw waar dat kan (gisteren was het mislukt ; direct via Wifi bellen was beter geweest).

De bossen van Echarasson, Pélandré en Lente waren heerlijk rustig. Hier en daar was ik de eerste die een spoor maakte. Enfin : een mensenspoor. Dierensporen waren er met honderden : hazen, reetjes of gemzen, ik denk ook een heel eind een wolf.

Halfweg al die bossen een heerlijke pauze bovenop de kliffen die uitkijken op de vallei van Bouvante. Wat een uitzicht. Ook dat dorpje bleef de hele dag in de mist die de Rhônevlakte en de valleien opvulde. 

Na de Col de la Rama werd het anders. Raquettes aan de voeten en een steile en bij momenten "echt-niet-voor-beginners" klim naar de Serre de Montue. Piolet + crampons was beter geweest. Op het eerste zicht is dit een bescheiden bult met 1685m. Maar wat een gevoel van boven alles te staan, met een onbelemmerd uitzicht in alle richtingen. Deze variant is heel mooi, zeker bij dit helder inversieweer : Mont Blanc, Combe Laval, de hele Vercors keten van Moucherolle tot Veymont en Glandasse, de kam van het Centraal Massief ver weg en de massieve blok van de Roc de Toulau dichtbij...

Op de top kruis ik de eerste mensen van de dag : de herders die hier de hele zomer werken, kwamen genieten van het heerlijk warm zonnetje en - zeer uitzonderlijk hier - de absolute windstilte. 

Ik besluit die kam nog wat verder te zetten. Het uitzicht verandert : links wisselt Font d'Urle voor de canyon / vallei van Quint, rechts wisselt het bos van Lente voor de met sneeuw bedekte weitjes van plateau d'Ambel. 

Ook hier ben ik weer helemaal alleen temidden van diepe rust. Alleen op het korte stukje GR93 was er veel passage (blijkbaar een klassieker vanop de parking van Font d'Urle).

Tegen 17h kom ik toe in de Refuge de Tubanet. Heel snel loopt het vol. Heel wat families en koppels profiteren van het mooie weekend om er een mooie tweedaagse van te maken. Ik ben dus de enige met lichtgewicht eten. Uit de andere rugzakken komt kaasfondue en raclette en wijn en wat nog allemaal niet.

Prachtige onbewaakte hut, zo ongeveer bij het beste en mooiste wat ik ooit zag. Er zijn er zo drie op het plateau d'Ambel. Wat een mooi stuk van de Vercors. Ik kwam hier nog nooit en ben echt blij dat ik hier ben gestart en niet zoals al die andere keren direct naar de Hauts Plateaux, het ruige deel van de Vercors. 

En als we nu eens bij het begin beginnen ?

Saint-Jean-en-Royans naar Col de la Machine 

900 m+ 250 m- 11 km

Het begin is natuurlijk aan de voet van de Vercors raken. Met de Franse TGV is dat een makkie. TGV naar Valence, dan boemeltreintje langs de Isère. Alle anderen die uitstappen - vooral studenten - hebben iemand die ze komen ophalen. Ik niet ; het werd een korte taxirit door een vallei (de Royans) waar alle dorpen naar de parochieheilige genoemd zijn : Saint Marcellin, Paul, Lattier, Hilaire, Nazaire en uiteindelijk Saint Jean. 

De taxichauffeur geeft wat toelichting bij het monumentje in het centrum. In juni 1944 had het Franse verzet heel het Vercors plateau bezet. Saint-Jean-en-Royans ligt in de vallei, en deed deels wel en deels niet mee. De Duitsers gooiden het centrum in puin met een vliegtuigbombardement terwijl de verzetsstrijders hogerop in grotten en schuilhutten zaten, de meesten in Plateau d'Ambel 20 km verderop. De Gaza aanpak - kapotmaken zonder enig militair nut - bestaat al langer. 

Ik start bij het begin. Net buiten het centrum,  daar waar het pad niet meer over asfalt loopt.

Een uurtje later begin ik zicht te krijgen op de canyon van de Combe Laval. En loop ik op de eerste sneeuw, een dun laagje van 1 cm.

Ik leg mijn route zo dicht mogelijk langs de rand van die canyon van de Combe Laval. Dat helpt niet : de boswegen blijven een stuk weg van de rand. Dan maar doorsteken naar de panoramaplekken van de weg voor auto's. Die is uit de rotswand uitgehakt, zo'n 150 jaar terug. Levensgevaarlijk om daar nu te stappen. Om de paar minuten dondert een ijspegel naar beneden. 

Iedere keer is het uitzicht mooier. Op het einde, met de ondergaande zon, is het helemaal genieten. 

Ik heb een bed in de dortoir van Quartier Libre, gîte / hotelletje dat door een jeugdige enthousiaste bende beheerd wordt. Als coöperatieve. Prijs kwaliteit is dit een topadres. Goede designers en stielmannen hebben hier vakwerk afgeleverd en het eten lokaal bio veggie ... Mmmm !

Col de la Machine ? Voor de weg was aangelegd,  stond hier een soort kabelbaan met stoommachine die hout en houtskool naar de bodem van de canyon vervoerde. 

De raquettes hangen nog altijd aan de rugzak. Op dik 1000 m ligt er iets van 3 cm sneeuw.