De wolk op de juiste plaats

Chaumailloux - Grand Veymont - Jasse du Play 

Woe 18 - 16 km - 1050 m+ 1050 m-

De positieve routine van de tocht installeert zich, een paar goede afspraken zijn gemaakt om de toestand van gisteren te beperken tot gisteren en er voor de rest veel uit te leren. 

En hop, we zijn vertrokken. 

Eerst de Peyre Rouge dwarsen. De gewone chaotische opeenvolging van putten, nijdige klimmetjes, bulten, kloven, dalletjes, groepjes bomen, kalksteenrots,... die zo typisch is voor de Vercors. Ik loop maar één keer een fout pad in. Het staat niet op de kaart maar is wel gemarkeerd met steenmannetjes. Ik heb ontzettend veel zin om dit spoor gewoon eens te volgen om te kijken waar het uitkomt. Maar dat lukt niet : ik ben in groep en we hebben een strak programma. 

Na de chaos, de rustige vlakte van de Plaine de Queyrie en de bron van Bachassons. We doen haasje over met het koppel dat samen met ons bivakkeerde. Het is hun eerste tocht met een trekkerstentje en ze genieten er echt van. 

Bij de middagpauze wordt het drukker. Een groep ruiters, een paar trailrunners alleen, groepjes dagwandelaars en een paar hikers zoals wij. De meesten willen over de Grand Veymont, de hoogste piek van de Vercors en daardoor en veelbelopen pad.

Wij klimmen gezapig door, echt blij met de wolken die er nu hangen. De welkome koelte op deze 400 m+ stijgen, is ons veel meer waard dan het beperkte panorama. De Mont Aiguille die in en uit de wolken schuift is perfect voor ons.

De afdaling vraagt zijn tijd. Beter zo dan een glijpartij. Beter traag dan geforceerd. We komen uiteindelijk uit bij de bronnen van Jasse du Play. Die liggen op één km van de zone waar ik wil bivakkeren. We merken meteen het grote nadeel van de Vercors te doorkruisen in groep : teveel bronnen geven nauwelijks water. We doen er een 3 kwartier over om voor ons alle 10 water bijeen te tappen voor avondeten, ontbijt en het eerste kleine stukje tocht.

Elders is het de lange droogte die zorgt voor tragere bronnen. Hier is het complexer : een groot deel van het water wordt omgeleid naar de herder een km of zo verderop, in la Grande Cabane. Ook hier zijn de schapen pas toegekomen. We krijgen bezoek van twee van de honden.

'S nachts was er iets vreemd. Ik was even uit de tent voor de gewone dingen : plasje, tent wat opspannen, onder de indruk zijn van een glorieuze sterrenhemel zonder lichtvervuiling. Eén ster is fake : er is een groepje onderweg, een halve km verderop. Wat doen die daar ? En nu ? 

Mistige wind

Chironne - Pré Peyret - Bachassons 

Ma 16 - 16 km 750 m+ 550 m-

Extraatje : le Plautret 

Het weerbericht had wolken en wind voorspeld. Het werd mist en wind. Wat een klamme kille toestand. We hadden duidelijk te hard geklaagd over de hitte.

Ik werd pas wakker om kwart voor acht. Gelukkig was ik de enige langslaper, de rest was in de tent gebleven en Paul en Sam hadden iedereen van warm water voorzien voor het ontbijt. Ik vond dit een prima regeling : de slaap had ik blijkbaar harder nodig dan theetjes of chocomelk. 

De mist en loeiharde wind bleven ons deel tot op de middagpauze in Pré Peyret. Geen vale gieren, geen machtig uitzicht, geen lange pauzes. 

Bij Pré Peyret hadden we een lange babbel met een Duitser die 6 à 7 maand per jaar rondtrekt met een prachtig wit paard en een muilezel. Wat een leven.

De herder bij Les Bachassons was vriendelijker. Ook niet gestresseerd : de schapen komen pas aan over 2 weken. En we pakten water bij het kleine tappunt voor wandelaars en niet bij de dikke slang voor de schapen : stukken beter geregeld dan op de vorige bivakplek. Veel deugdelijker materiaal ook. 

De Plautret maakte zijn beloftes waar : onvoorstelbaar uitzicht op de verticale kalksteenwand, heerlijk padloos stappen, veel gieren, het ballet van de rotszwaluwen... De gieren deden hier niet hun gewone rondjes op een thermiek maar lieten zich omhoog tillen door de noordenwind die botste op de verticale wand van de Plautret. 

We zagen ook dat de mist van de voormiddag een soort föhnwolk was : een wolkenmuur die tot voorbij de bergkam kwam en dan oploste. Ik had dit al eerder eens gezien op de zuidrand van de Vercors. Iets om te onthouden. 

Ik begin iedereen in de groep diep te respecteren. Wat een fijne positief ingestelde mensen waarmee ik mag optrekken. En toch allemaal anders. Heerlijk. 

met 4 leiden is lijden

Bachassons - Tête de Jardin - Chaumailloux 

Di 17 20 km 900 m+ 900 m-

Extraatje : Tête Chevalière 

Prachtige / uniek landschap. 

Behalve bij de start : niemand tegengekomen. 

Veel wilde dieren gezien van dichtbij, spelende marmotten, acrobatische zwaluwen, vale gieren die hun zweefkunst tonen. 

Twee schitterend bivakplekken.

Waar liep het dan mis ? Achteraf gezien was het geen goed idee om Karolien en Katrien een opleiding op maat in oriëntatie te willen geven in dit terrein. In dit prachtige stuk van de Vercors zijn er geen gemarkeerde paden, je moet padloos je plan trekken in een onoverzichtelijk en steeds veranderend landschap. Zonder degelijke training vooraf in GPS-gebruik op waypoints en niet op gpx, en over de eigenaardigheden van een karstgebied, lukt dat niet. En die training vooraf was niet voorzien. 

"Willen uitleggen hoe iets werkt" en "eventjes de leiding terug overnemen" lopen dan heel de tijd door elkaar.

Ik vond mijn draai niet met Sam in heel die situatie - Sam en ik zijn op deze tocht beide de begeleiders en hebben duidelijk de aanpak voor deze situatie onvoldoende met elkaar doorgesproken. 

Katrien en Karolien hadden op hun manier een vergelijkbare conclusie. 4 kapiteins op het schip, werkt niet. Met duidelijk uitgesplitste rollen (bv. Sam managet de groep in de voormiddag en ik geef les aan Karolien, en in namiddag omgekeerd met Katrien aan de leiding) had kunnen werken. Maar opnieuw, met betere afspraken. Nu was er veel frustratie en een pak zaken in de groep (bv. te weinig water) die niet of halfslachtig gefixt werden (bv. ik deed een sprintje naar een drinkbak voor schapen waar nog een beetje smeltwater viel te filteren en sprak dat niet door. Sam wist niet van het watertekort. Hij voelde dat de sfeer beter kon en ging enthousiast voor wat teambuilding via een groepsfoto. En sprak dat niet door dus was ik weer ontsteld over extra tijd die daar weer in ging. Enzovoort. )

Maar eind goed al goed, we kwamen aan op een van de mooiste bivakplekken van de Vercors, de bronnen gaven water, we konden ons zelfs wassen, iedereen had genoeg eten mee, niemand had blessures en het weer blijft perfect. Zalig toch ?

Steentijdpad, herderspad

Die - Col de Vassieux - Col de Chironne 

Zo 15 16 km 1250 m+ 250 m-

Extraatje : traverse van But de Nève 

We besloten om vroeg op te staan. Karolien en Katrien kwamen heel vroeg met de nachttrein en we sloten met de rest aan bij dat vroege uur om tijdens de frissere uren de zuidgerichte helling aan te vatten.

Stukje langs de rivier, stukje asfalt, stukje min of meer vlak tot in het nevenvalleitje van Quint.

Dan kwam de gevreesde klim, 750 m stijgen op wat een oeroud pad is met wortels ergens in de steentijd, 4000 a 5000 jaar geleden. Maar ook warm. En met een verfrissende bron bijna op het einde.

De picknick en siësta was op een van de geliefde plekjes, op een bivakweitje met heerlijk uitzicht en met precies de juiste verhouding zon en schaduw. Veel vlinders ook. En de passage van veel vale gieren. 

Dan was het de tijd voor de vele herderspaden die horen bij de Bergerie de Chironne. De herder bleek al aangekomen. Een koleriek mannetje dat ons verweet dat we met 4 à 5 l per persoon zijn schapen zonder water zouden zetten. De eerste keer lieten we het van ons afglijden. De tweede keer haalden we een prop oude plantenresten weg zodat de tweede waterbak eindelijk naar de derde kon overlopen in plaats dat het water wegliep naar het gras. De schapen zijn welkom. 

Leen en ik deden nog een extraatje. De rest had geen zin of wilde zich nog wat sparen. De But de Nève, zo'n 250 m boven onze bivakplek. Een heerlijke uitzichtsberg die precies in het centrum van de Vercors lijkt te liggen. Met een fraaie noordgraat, waarop dat "ik-zweef-boven-alles" gevoel nog even doorgaat.

Die, capitale du Bio et locale

Tête de Faisan - Col de Rousset

Autostop naar Die

Za 14 - 8 km - 300 m+ 750 m-

Korte etappe. Het doel was vooral om te kijken waar er reserve bivakplekjes zijn voor als het morgen om allerlei redenen anders moet dan gepland. Onweer, opgedroogde bronnen, herders die plots opduiken met hun patou honden,... En om de Col de Rousset eindelijk eens te bezoeken. Geen waterkraan en geen "Salle hors-sac". Wel een openbare toiletblok. En een overheerlijk terras / restaurant. 

Kort na de middag sta ik te liften. De 5e of 6e auto neemt me mee. En zet me precies af waar ik eigenlijk wilde : bij de lokale bio supermarkt. Heerlijk onbekende productjes van lokale bedrijfjes bijeenzoeken. En nog wat genieten van de airco.

Beetje bij beetje zie ik de hele groep waarmee we morgen aan een 7 daagse bivaktocht beginnen. Ze waren wild enthousiast over het enorme aanbod op de zaterdag morgen markt. 

 

Tip : Die organiseert midden juni ieder jaar de Grand Plouf. Dolle pret in de Drôme en leuke optredens en after-party. Op de - overigens zeer goede en spotgoedkope - gemeentelijke camping. Wie liever vroeg gaat slapen kiest beter een andere camping.

 

Geen foto's blijkbaar ...

De Hauts Plateaux dwarsen

Roche Rousse - La Chau - Pré Peyret - Tête de Faisan

Vr 13 13 km 550 m+ 950 m-

Vandaag was een relaxe etappe. Natuurlijk na de afdaling vanuit mijn top-bivakplek (letterlijk en figuurlijk). Gewoon langs het GR pad kilometers maken, beetje klimmen en dalen. Toch is dat pad voor mij nieuw, ik deed het nog nooit (of misschien wel als puber, op mijn allereerste bivaktocht ooit, met een neefje, ik herinner me niet veel van het landschap, wel veel van ons gebrekkig materiaal en van het spanningsveld tussen "eindelijk eens weg zijn van ons beide zeer aanwezige vaders" en de "wens om de tocht liefst zo te doen dat ze goedkeurend zouden mompelen").

Het blijft vreselijk warm voor juni. De liters water vliegen erdoor. Water is en blijft het voornaamste onderwerp op de trail. Gelukkig maar, alle gesprekjes bij elkaar heb ik info over alle bronnen die we volgende week met de groep aandoen, toch zeker al de eerste 5 dagen. 

Het laatste uur was weer volledig padloos. Haast niemand doet de Tête de Faisan. Het uitzicht op de monoliet van de Dent de Die, op Die in de diepte, en op die onbekende bergen tussen de Vercors en de Mont Ventoux is nochtans perfect. Alhoewel... is dat normaal gezien. Door het vele vocht in de lucht zijn die verre bergen amper te zien in een nevelfilm. Later hoor ik van de locals dat er ook veel fijn stof in de lucht zat, volgens hen afkomstig van Canadese bosbranden. 

Ook veel vlinders. Ze zijn superactief, ik krijg ze niet getrokken. Koninginepages, Apollo's, een oranjetipje, een citroentje, een soort die ik niet ken : een gemuteerde nachtvlinder die heel anders vliegt dan de dagvlinders - meer als een mini-straaljagertje. En veel meer, kleinere. 

Ik had niet naar de nieuwsberichten moeten kijken. Wat een puinzooi. Anderzijds, al wat nu gebeurt in die twee landen waar ik lang geleden zo naar opkeek, zag ik aankomen en ik weet maar al te goed dat het hierbij niet stopt. Wat is er nog over van de fameuze joodse humor en relativeringskunst ? Wat is er nog over van de vrijheid en het moreel leiderschap in de Divided States van King Donald ?